17 Mart 2012 Cumartesi

18 Mart...

18 Mart Çanakkale Deniz Zaferi'nin 97. Yıldönümü Kutlu Olsun. Gazi Mustafa Kemal Atatürk Başta Olmak Üzere Ebediyeti İntikal Etmiş Kahramanlarımızı ve Bu Vatan İçin Canlarını Veren Tüm Şehitlerimizi Anıyoruz
18 Mart Türk Ulusunun Zafer günüdür 18 Mart Tüm Dünyaya Karşı Zeybek Oynadığımız Gündür 18 Mart Namusumuzdur 18 Mart Benliğimizdir 18 Mart Bir Avuç Çapulcunun Paçavra Sallayıp Halay Çektiği Gün Değildir...
Şehitler Ölmez, Vatan Bölünmez

14 Mart 2012 Çarşamba

Tarihte Zaman Aşımı Olmaz...


















Bundan 18 sene önce; yer Sivas Madımak oteli. Türkiye tarihinin hatta insanlık tarihinin yüz karası bir olay gerçekleşti. 33 yazar, ozan, düşünür ile 2 otel çalışanı yanarak ya da dumandan boğularak hayatlarını kaybetti. Basit bir yangın değildi bu. 35 yurttaşımız diri diri yakıldı o gün. Bunu yapanlarda nasıl bir insanlık nasıl bir vicdan nasıl bir kalp olduğunu düşünmek gerekir. Artık nasıl bir çıkar gözlerini bürümüşse orada 35 hayatı söndürdüler. Belki bu sayı daha fazlada olabilirdi. Bu saldırı katliamdan başka bir şey değildi. O insanları bizden ayıran ne vardı ki? Siyasi görüşleri mi ? Farklı mezhepten oluşları mı ? Düşünceleri mi ? Bunlar bir insanın hayatından önemli mi ? Orada toplanan topluluk içeride olanların kendileri gibi insan olduklarının, onlarında kendileri gibi karısı, çocuğu,annesi,babası olduğunu düşünmekten de acizler miydi? Karşındakinin canı önemsiz senin canın önemli mi? Onun inancı farklı diye ölmek zorunda mı? Her şeyi belli kalıplarda görmeye başladı herkes. Önce insana insan olduğu için değer verilmeli. Ama bunun önünün kesilmesi için her şey yapılıyor. 18 sene sonra Sivas katliamı davası zaman aşımı nedeniyle düştü. 18 yıl boyunca onlarca kamera kaydının olmasına rağmen  zanlılar bulunamadı. Oysa ki her şey ortada. Komutanların, milletvekillerinin, gazetecilerin bile dinlendiği bir ülkede bu kişilere hiç  mi ulaşılamadı? Bu davanın düşmesi insanlığında yerlere düşmesi, ayaklar altına serildiğinin göstergesidir.

18 yıl sonra bu sefer yer İstanbul Esenyurt. Yine bir yangın... Yine bir kara leke... 11 işçi uykularında diri diri yanarak hayatlarını kaybettiler. Zor bir iş yapıyorlardı. Zor bir hayatları vardı. Tehlikeli ve zor olmasına rağmen o işi yapmak zorundaydılar. Çoğu ailelerinden yüzlerce, binlerce kilometre ötede belkide sadece çalışmak için gelip gördükleri İstanbul'da çocuklarının ailelerinin karnını doyurabilmek için zor şartlarda çalışıyorlardı. Doğulusu da vardı batılısı da. Karadenizlisi de vardı Güneydoğulusu da. Aslında Türkiye idi o çadır. Sivas'taki o yangınla ortak olan çok şey vardı ama en önemlisi burada da insanlık bitmişti. Milyon dolarların döndüğü bu çarkta işin patronları 1000 lirayı çok görmüştü. Mühendisler konteynerlar da uyurken işçilere çadır layık görülmüştü. Buz gibi soğukta 2 ısıtıcıyla onca kişi ısınıyordu. Bu adalet miydi. İnsanlığın bittiğini, insanların paralarına, görüşlerine, inançlarına göre yargılandığı, değer gördüğü bir dünyada yaşıyoruz. Belki 18 yıl sonra Esenyurttaki yangınında zaman aşımını konuşuyor olacağız. Bu yangınlar sıradan bir yangınlar değil. Nasıl parçalanıp gittiğimizin işaretidir.


Bu yazı Sivas'ta ve Esenyurtta hayatlarına kaybeden yurttaşlarımıza ithafen yazılmıştır. Saygıyla anıyoruz. Toprağınız bol olsun.








3 Mart 2012 Cumartesi

Yapaylaşan ve Yozlaşan Dünya

















Geçen her yılda dünyadaki daha çok şeyin yozlaştığını, anlamını yitirdiğini görüyorum. Bu dünyada var olan her şey için geçerli.Maddi manevi her şey için geçerli. İnsanın davranışlarında, düşüncelerinde, keşiflerinde, icatlarında, duygularında vs... Bu durum tamamen insanın duygularından oluşan sanatta da var insanın kendisini oluşturan başlıca düşüncelerinde de... İnsanın düşünceleri de giderek yapaylaşmaya başladı. Duyguları hep belirli kalıplar içerisine girmeye başladı. İnsan kendine verilenlerden oluşan kendi düşünemeyen, yargılayamayan, kapalı duvarlar arasında düşünüp yaşayan bir varlık haline geldi. Yozlaşma ve anlam kaybı giderekte insanları yapaylaştırıyor ve değersizleştiriyor...