
Bundan 18 sene önce; yer Sivas Madımak oteli. Türkiye
tarihinin hatta insanlık tarihinin yüz karası bir olay gerçekleşti. 33 yazar,
ozan, düşünür ile 2 otel çalışanı yanarak ya da dumandan boğularak hayatlarını
kaybetti. Basit bir yangın değildi bu. 35 yurttaşımız diri diri yakıldı o gün.
Bunu yapanlarda nasıl bir insanlık nasıl bir vicdan nasıl bir kalp olduğunu
düşünmek gerekir. Artık nasıl bir çıkar gözlerini bürümüşse orada 35 hayatı
söndürdüler. Belki bu sayı daha fazlada olabilirdi. Bu saldırı katliamdan başka
bir şey değildi. O insanları bizden ayıran ne vardı ki? Siyasi görüşleri mi ?
Farklı mezhepten oluşları mı ? Düşünceleri mi ? Bunlar bir insanın hayatından
önemli mi ? Orada toplanan topluluk içeride olanların kendileri gibi insan
olduklarının, onlarında kendileri gibi karısı, çocuğu,annesi,babası olduğunu
düşünmekten de acizler miydi? Karşındakinin canı önemsiz senin canın önemli mi?
Onun inancı farklı diye ölmek zorunda mı? Her şeyi belli kalıplarda görmeye
başladı herkes. Önce insana insan olduğu için değer verilmeli. Ama bunun önünün
kesilmesi için her şey yapılıyor. 18 sene sonra Sivas katliamı davası zaman
aşımı nedeniyle düştü. 18 yıl boyunca onlarca kamera kaydının olmasına
rağmen zanlılar bulunamadı. Oysa ki her
şey ortada. Komutanların, milletvekillerinin, gazetecilerin bile dinlendiği bir
ülkede bu kişilere hiç mi ulaşılamadı?
Bu davanın düşmesi insanlığında yerlere düşmesi, ayaklar altına serildiğinin
göstergesidir.
18 yıl sonra bu sefer yer İstanbul Esenyurt. Yine bir
yangın... Yine bir kara leke... 11 işçi uykularında diri diri yanarak
hayatlarını kaybettiler. Zor bir iş yapıyorlardı. Zor bir hayatları vardı.
Tehlikeli ve zor olmasına rağmen o işi yapmak zorundaydılar. Çoğu ailelerinden
yüzlerce, binlerce kilometre ötede belkide sadece çalışmak için gelip
gördükleri İstanbul'da çocuklarının ailelerinin karnını doyurabilmek için zor
şartlarda çalışıyorlardı. Doğulusu da vardı batılısı da. Karadenizlisi de vardı
Güneydoğulusu da. Aslında Türkiye idi o çadır. Sivas'taki o yangınla ortak olan
çok şey vardı ama en önemlisi burada da insanlık bitmişti. Milyon dolarların
döndüğü bu çarkta işin patronları 1000 lirayı çok görmüştü. Mühendisler konteynerlar
da uyurken işçilere çadır layık görülmüştü. Buz gibi soğukta 2 ısıtıcıyla onca
kişi ısınıyordu. Bu adalet miydi. İnsanlığın bittiğini, insanların paralarına,
görüşlerine, inançlarına göre yargılandığı, değer gördüğü bir dünyada
yaşıyoruz. Belki 18 yıl sonra Esenyurttaki yangınında zaman aşımını konuşuyor
olacağız. Bu yangınlar sıradan bir yangınlar değil. Nasıl parçalanıp
gittiğimizin işaretidir.
Bu yazı Sivas'ta ve Esenyurtta hayatlarına kaybeden yurttaşlarımıza ithafen yazılmıştır. Saygıyla anıyoruz. Toprağınız bol olsun.