3 Haziran 2012 Pazar

Büyük Üstad Nazım Hikmet Ran'ın 49. Ölüm Yıldönümü Anısına; Saygıyla Anıyoruz.

 
VASİYET
Yoldaşlar, nasip olmazsa görmek o günü,
Ölürsem kurtuluştan önce yani,
Alıp götürün
Anadolu’da bir köy mezarlığına gömün beni.

Hasan beyin vurdurduğu

Irgat Osman yatsın bir yanımda
Ve çavdarın dibinde toprağa çocuklayıp
Kırkı çıkmadan ölen şehit Ayşe öbür yanımda.

Traktörlerle türküler geçsin altbaşından mezarlığın,

Seher aydınlığında taze insan, yanık benzin kokusu,
Tarlalar orta malı, kanallarda su
Ne kuraklık, ne jandarma korkusu.
Biz bu türküleri elbette işitecek değiliz,
Toprağın altında yatar upuzun,
Çürür kara dallar gibi ölüler,
Toprağın altında sağır, kör, dilsiz.
Ama bu türküleri söylemişim ben
Daha onlar düzülmeden,
Duymuşum yanık benzin kokusunu
Traktörlerin resmi bile çizilmeden.
Benim sessiz komşulara gelince,
Şehit Ayşe’yle ırgat Osman
Çektiler büyük hasreti sağlıklarında
Belki de farkında bile olmadan
Yoldaşlar, ölürsem o günden önce yani,
-öyle gibi de görünüyor-
Anadolu’da bir köy mezarlığına gömün beni
Ve de uyarına gelirse,
Tepemde bir de çınar olursa
Taş maş da istemez hani... 


 1953, 27 Nisan
                                                                    Barviha Sanatoryumu

17 Mart 2012 Cumartesi

18 Mart...

18 Mart Çanakkale Deniz Zaferi'nin 97. Yıldönümü Kutlu Olsun. Gazi Mustafa Kemal Atatürk Başta Olmak Üzere Ebediyeti İntikal Etmiş Kahramanlarımızı ve Bu Vatan İçin Canlarını Veren Tüm Şehitlerimizi Anıyoruz
18 Mart Türk Ulusunun Zafer günüdür 18 Mart Tüm Dünyaya Karşı Zeybek Oynadığımız Gündür 18 Mart Namusumuzdur 18 Mart Benliğimizdir 18 Mart Bir Avuç Çapulcunun Paçavra Sallayıp Halay Çektiği Gün Değildir...
Şehitler Ölmez, Vatan Bölünmez

14 Mart 2012 Çarşamba

Tarihte Zaman Aşımı Olmaz...


















Bundan 18 sene önce; yer Sivas Madımak oteli. Türkiye tarihinin hatta insanlık tarihinin yüz karası bir olay gerçekleşti. 33 yazar, ozan, düşünür ile 2 otel çalışanı yanarak ya da dumandan boğularak hayatlarını kaybetti. Basit bir yangın değildi bu. 35 yurttaşımız diri diri yakıldı o gün. Bunu yapanlarda nasıl bir insanlık nasıl bir vicdan nasıl bir kalp olduğunu düşünmek gerekir. Artık nasıl bir çıkar gözlerini bürümüşse orada 35 hayatı söndürdüler. Belki bu sayı daha fazlada olabilirdi. Bu saldırı katliamdan başka bir şey değildi. O insanları bizden ayıran ne vardı ki? Siyasi görüşleri mi ? Farklı mezhepten oluşları mı ? Düşünceleri mi ? Bunlar bir insanın hayatından önemli mi ? Orada toplanan topluluk içeride olanların kendileri gibi insan olduklarının, onlarında kendileri gibi karısı, çocuğu,annesi,babası olduğunu düşünmekten de acizler miydi? Karşındakinin canı önemsiz senin canın önemli mi? Onun inancı farklı diye ölmek zorunda mı? Her şeyi belli kalıplarda görmeye başladı herkes. Önce insana insan olduğu için değer verilmeli. Ama bunun önünün kesilmesi için her şey yapılıyor. 18 sene sonra Sivas katliamı davası zaman aşımı nedeniyle düştü. 18 yıl boyunca onlarca kamera kaydının olmasına rağmen  zanlılar bulunamadı. Oysa ki her şey ortada. Komutanların, milletvekillerinin, gazetecilerin bile dinlendiği bir ülkede bu kişilere hiç  mi ulaşılamadı? Bu davanın düşmesi insanlığında yerlere düşmesi, ayaklar altına serildiğinin göstergesidir.

18 yıl sonra bu sefer yer İstanbul Esenyurt. Yine bir yangın... Yine bir kara leke... 11 işçi uykularında diri diri yanarak hayatlarını kaybettiler. Zor bir iş yapıyorlardı. Zor bir hayatları vardı. Tehlikeli ve zor olmasına rağmen o işi yapmak zorundaydılar. Çoğu ailelerinden yüzlerce, binlerce kilometre ötede belkide sadece çalışmak için gelip gördükleri İstanbul'da çocuklarının ailelerinin karnını doyurabilmek için zor şartlarda çalışıyorlardı. Doğulusu da vardı batılısı da. Karadenizlisi de vardı Güneydoğulusu da. Aslında Türkiye idi o çadır. Sivas'taki o yangınla ortak olan çok şey vardı ama en önemlisi burada da insanlık bitmişti. Milyon dolarların döndüğü bu çarkta işin patronları 1000 lirayı çok görmüştü. Mühendisler konteynerlar da uyurken işçilere çadır layık görülmüştü. Buz gibi soğukta 2 ısıtıcıyla onca kişi ısınıyordu. Bu adalet miydi. İnsanlığın bittiğini, insanların paralarına, görüşlerine, inançlarına göre yargılandığı, değer gördüğü bir dünyada yaşıyoruz. Belki 18 yıl sonra Esenyurttaki yangınında zaman aşımını konuşuyor olacağız. Bu yangınlar sıradan bir yangınlar değil. Nasıl parçalanıp gittiğimizin işaretidir.


Bu yazı Sivas'ta ve Esenyurtta hayatlarına kaybeden yurttaşlarımıza ithafen yazılmıştır. Saygıyla anıyoruz. Toprağınız bol olsun.








3 Mart 2012 Cumartesi

Yapaylaşan ve Yozlaşan Dünya

















Geçen her yılda dünyadaki daha çok şeyin yozlaştığını, anlamını yitirdiğini görüyorum. Bu dünyada var olan her şey için geçerli.Maddi manevi her şey için geçerli. İnsanın davranışlarında, düşüncelerinde, keşiflerinde, icatlarında, duygularında vs... Bu durum tamamen insanın duygularından oluşan sanatta da var insanın kendisini oluşturan başlıca düşüncelerinde de... İnsanın düşünceleri de giderek yapaylaşmaya başladı. Duyguları hep belirli kalıplar içerisine girmeye başladı. İnsan kendine verilenlerden oluşan kendi düşünemeyen, yargılayamayan, kapalı duvarlar arasında düşünüp yaşayan bir varlık haline geldi. Yozlaşma ve anlam kaybı giderekte insanları yapaylaştırıyor ve değersizleştiriyor...

4 Şubat 2012 Cumartesi

Aynı Toprağın Çocukları



Bu ülkeyi bu şehri gerçekten seviyorum. Çünkü her metre karesi onlarca kültürü barındırıyor. Yüzyıllar boyunca burada bir çok kültür bir arada kardeşçe yaşamış. Böyle bir devleti böyle bir bölgeyi birbirine düşürmenin en kolay yolu söylenti çıkarmaktır aradan bir kaç cahil piyon seçip onları kullanmaktır. Bugünlerde neymiş Fransada Ermeni soykırımı suç sayılacak diye bir yasa tasarısı senetodan geçmiş. Umrumuzda olmaması lazım sonuçta buradaki asıl sorun Ermenilerle Türkler arasında. Türkiyedeki Ermeni kardeşlerimiz en bir yerden düşman gözüyle bakınılması isteniyor. Bunlardan biri de Ara Güler. Türkiyenin yetiştirmiş olduğu Dünya çapında ünlü bir çok dergide en iyi Türk fotoğrafçısı ünvanıyla çıkan bir kişiden bahsediyoruz. Biz neyin derdindeyiz Kimse bir şey demesin Ara Güler Türkiyedir. Ermeni olmuş Türk olmuş ne farkeder biz biriz aynı toprağın çocuklarıyız...

31 Ocak 2012 Salı

Sosyal Platformlar



Bu blogu açmamdaki en büyük neden artık belli standartların arasında kalmaktan insanların düşüncelerinin 150 karakter sınırlandırılmasında sıkıldığımdır. İnsanlara sanki bir gönderme yapılıyor. Günümüzde çoğu insan gerçektende 150 karakterlik bir yazıyı bile düzgün kurmaktan aciz bir durumda. Bu gibi sosyal platformlar insanların yüzüne bunu vuruyor yazık...  

Barış Manço'ya 01.02.2012


Çocukluğumda bir uzun saçlı amca vardı her gün programı olurdu her çocuk o yıllarda o programlara çıkan çocukların yerinde olmak isterdi bize öğütler verirdi sebze yememizi derslerimize çalışmayı otobüste yaşlılara yer vermemizi bir çok şeyi belki ondan öğrendik bir sabah televizyon o amca yoktu ertesi günde yüzlerce insan o amcayı ebediyete uğurluyordu unutmadık seni BARIŞ amca çocukluğumuzun kahramanı olarak kaldın gençliğimizde aşklarımızda şarkılarınla yaşıyorsun unutmadık seni unutmayacağız...