Hrant Dink'in Agos gazetesindeki 19 Ocak 2007 tarihli "Ruh halimin güvercin tedirginliği" başlıklı son yazısı:
Başlangıcında, "Türklüğü aşağılamak" suçlamasıyla
Şişli Cumhuriyet Savcılığı'nca hakkımda başlatılan soruşturmadan tedirginlik
duymadım. Bu ilk değildi. Benzer bir davaya zaten Urfa'dan aşinaydım.
2002 yılında Urfa'da gerçekleşen bir konferansta yaptığım
konuşmada "Türk olmadığımı... Türkiyeli ve Ermeni olduğumu"
söylediğim için "Türklüğü aşağılamak" suçlamasıyla üç yıldan beri
yargılanıyordum. Duruşmaların gidişatından dahi habersizdim. Hiç
ilgilenmiyordum. Urfa'dan avukat arkadaşlar gıyabımda yürütüyorlardı celseleri.
Şişli Savcısı'na gidip ifade verdiğimde de hayli
umursamazdım. Sonuçta yazdığıma ve niyetime güveniyordum. Savcı, yazımın sadece
birbaşına hiç bir şey anlaşılmayan o cümlesini değil, yazının bütününü
değerlendirdiğinde, benim "Türklüğü aşağılamak" gibi bir niyetimin
bulunmadığını kolaylıkla anlayacaktı ve bu komedi de bitecekti.
Soruşturma sonunda bir dava açılmayacağına kesin gözüyle
bakıyordum. Kendimden emindim
Ama hayret işte! Dava açılmıştı.
Yine de iyimserliğimi kaybetmedim.
O kadar ki, telefonla canlı olarak bağlandığım bir
televizyon programında, beni suçlayan avukat Kerinçsiz'e "Çok heveslenmemesini,
bu davadan herhangi bir ceza yemeyeceğimi, eğer ceza alırsam bu ülkeyi terk
edeceğimi" dahi dile getirdim.
Kendimden emindim, gerçekten yazımda Türklüğü aşağılamak
gibi bir niyetim ve kastım -hiç ama hiç- yoktu. Dizi yazılarımın tamamını okuyanlar
bunu çok net olarak anlayacaklardı.
Nitekim işte, bilirkişi olarak tayin edilen İstanbul
Üniversitesi öğretim üyelerinden oluşan üç kişilik heyetin mahkemeye sunmuş
olduğu rapor da bunun böyle olduğunu gösteriyordu.
Endişelenmem için bir sebep yoktu, davanın şu ya da bu
aşamasında muhakkak yanlıştan dönülecekti.
"Ya sabır" çeke çeke...
Ama dönülmedi.
Savcı, bilirkişi raporuna rağmen cezalandırılmamı istedi.
Ardından da hakim altı ay mahkumiyetime karar verdi.
Mahkumiyet haberini ilk duyduğumda, kendimi, dava süresi
boyunca beslediğim ümitlerimin acı tazyiki altında buldum. Şaşkındım...
Kırgınlığım ve isyanım had safhadaydı.
"Bak şu karar bir çıksın, bir beraat edeyim, siz o
zaman bu konuştuklarınıza, yazdıklarınıza nasıl pişman olacaksınız" diye
dayanmıştım günlerce, aylarca.
Davanın her celsesinde "Türkün kanı zehirlidir"
dediğim dile getiriliyordu gazete haberlerinde, köşe yazılarında, televizyon
programlarında. Her seferinde "Türk düşmanı" olarak biraz daha meşhur
ediliyordum. Adliye koridorlarında üzerime saldırıyordu faşistler, ırkçı
küfürlerle.
Pankartlarla hakaretler yağdırıyorlardı. Yüzlerceyi bulan ve
aylardır yağan telefon, email, mektup tehditleri her seferinde biraz daha
artıyordu.
Tüm bunlara "Ya sabır" çekip, beraat kararını
bekleyerek dayanıyordum. Karar açıklandığında nasıl olsa gerçek ortaya çıkacak
ve bu insanlar yaptıklarından utanacaklardı.
Tek silahım samimiyetim Ama işte karar çıkmıştı ve tüm
ümitlerim yıkılmıştı. Gayrı, bir insanın olabileceği en sıkıntılı konumdaydım.
Hakim "Türk Milleti" adına karar vermişti ve benim
"Türklüğü aşağıladığımı" hukuken tescillemişti. Her şeye
dayanabilirdim ama buna dayanmam mümkün değildi.
Benim anlayışımla, bir insanın birlikte yaşadığı insanları
etnik ya da dinsel herhangi bir farklılığı nedeniyle aşağılaması ırkçılıktı ve
bunun bağışlanır bir yanı olamazdı.
İşte bu ruh haliyle, kapımda hazır bekleyen ve "Daha
önce dile getirdiğim gibi ülkeyi terk edip etmeyeceğim"i teyit etmek
isteyen basın ve medyadan arkadaşlara şu açıklamada bulundum:
"Avukatlarıma danışacağım. Yargıtay'da temyize
başvuracağım ve gerekirse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne de gideceğim. Bu
süreçlerden herhangi birinden aklanamazsam ülkemi terk edeceğim.
Çünkü böylesi bir suçla mahkum olmuş birinin benim
kanaatimce aşağıladığı diğer yurttaşlarla birlikte yaşama hakkı yoktur."
Bu sözleri dile getirirken yine her zamanki gibi
duygusaldım. Tek silahım samimiyetimdi.
Kara mizah
Ama gelin görün ki beni Türkiye insanının gözünde
yalnızlaştırmaya ve açık hedef haline getirmeye çalışan derin güç, bu
açıklamama da bir kulp buldu ve bu kez de yargıyı etkilemeye çalışmaktan
hakkımda dava açtı.
Üstelik bu açıklamayı tüm basın ve medya vermişti ama
onların gözüne batan ille de AGOS'takiydi. AGOS sorumluları ve ben, bu kez de
yargıyı etkilemekten yargılanır olduk. "Kara mizah" dedikleri bu olsa
gerek.
Ben sanığım, bir sanıktan daha fazla kimin yargıyı etkileme
hakkı olabilir ki?
Ama bakın şu komikliğe ki sanık bu kez de yargıyı etkilemeye
çalışmaktan yargılanıyor.
"Türk Devleti adına"
İtiraf etmeliyim ki Türkiye'deki "Adalet
sistemi"ne ve "Hukuk" kavramına olan güvenimi fazlasıyla
yitirmiş durumdaydım.
Nasıl yitirmeyeyim? Bu savcılar, bu hakimler üniversite
okumuş, hukuk fakültelerini bitirmiş insanlar değiller mi? Okuduklarını
anlayacak kapasitede olmaları gerekmiyor mu?
Ama gelin görün ki, bu ülkenin Yargı'sı bir çok devlet
adamının ve siyasetçinin de dile getirmekten çekinmediği gibi bağımsız değil.
Yargı yurttaşın haklarını değil, Devlet'i koruyor.
Yargı yurttaşın yanında değil, Devlet'in güdümünde.
Nitekim şundan bütünüyle emindim ki, hakkımda verilen
kararda da her ne kadar "Türk Milleti adına" deniyor olsa da, şu çok
açık ki "Türk Milleti adına" değil, "Türk Devleti adına"
verilmiş bir karardı bu.
Dolayısıyla, avukatlarım Yargıtay'a başvuracaklardı, ama
bana haddimi bildirmeye karar vermiş derin güçlerin orada da etkili
olmayacaklarının garantisi neydi?
Hem sonra zaten, Yargıtay'dan hep doğru kararlar mı
çıkıyordu?
Azınlık Vakıfları'nın mülklerini elllerinden alan haksız
kararlara aynı Yargıtay imza atmamış mıydı? Başsavcının çabasına rağmen.
Nitekim işte başvuruda bulunduk da ne oldu?
Yargıtay Başsavcısı tıpkı bilirkişi raporunda olduğu gibi
suç unsuru bulunmadığını belirtti ve beraatimi istedi ama Yargıtay yine de beni
suçlu buldu.
Ben yazdığımdan ne kadar eminsem Yargıtay Başsavcısı da o
kadar okuyup anladığından emindi ki, karara da itiraz etti ve davayı Genel
Kurul'a taşıdı.
Ama, ne diyeyim ki, bana haddimi bildirmeye soyunmuş olan ve
muhtemelen de davamın her kademesinde bilemeyeceğim yöntemlerle varlığını
hissettiren o büyük güç, işte yine perde arkasındaydı.
Nitekim Genel Kurul'da da oy çokluğuyla benim Türklüğü
aşağıladığım ilan edildi.
Güvercin gibi
Şu çok açık ki, beni yalnızlaştırmak, zayıf ve savunmasız
kılmak için çaba gösterenler, kendilerince muradlarına erdiler.
Daha şimdiden, topluma akıttıkları kirli ve yanlış bilginin
tesiriyle Hrant Dink'i artık "Türklüğü aşağılayan" biri olarak gören
ve sayısı hiç de az olmayan önemli bir kesim oluşturdular.
Bilgisayarımın güncesi ve hafızası bu kesimdeki yurttaşlar
tarafından gönderilen öfke ve tehdit dolu satırlarla yüklü.
(Bu mektuplardan birinin Bursa'dan postalandığını ve yakın
tehlike arzetmesi açısından da hayli kaygı verici bulduğumu ve tehdit mektubunu
Şişli Savcılığı'na teslim etmeme rağmen bugüne değin herhangi bir sonuç
alamadığımı yeri gelmişken not düşeyim.)
Bu tehditler ne kadar gerçek, ne kadar gerçek dışı? Doğrusu
bunu bilmem elbette mümkün değil.
Benim için asıl tehdit ve asıl dayanılmaz olan, kendi
kendime yaşadığım psikolojik işkence.
"Bu insanlar şimdi benim hakkımda ne düşünüyor?"
sorusu asıl beynimi kemiren.

Ne yazık ki artık eskisinden daha fazla tanınıyorum ve
insanların "A bak, bu o Ermeni değil mi?" diye bakış fırlattığını
daha fazla hissediyorum.
Ve refleks olarak da başlıyorum kendi kendime işkenceye.
Bu işkencenin bir yanı merak, bir yanı tedirginlik.
Bir yanı dikkat, bir yanı ürkeklik.
Tıpkı bir güvercin gibiyim...
Onun kadar sağıma soluma, önüme arkama göz takmış
durumdayım.
Başım onunki kadar hareketli... Ve anında dönecek denli de
süratli.
İşte size bedel
Ne diyordu Dışişleri Bakanı Abdullah Gül? Ne diyordu Adalet
Bakanı Cemil Çiçek?
"Canım, 301'in bu kadar da abartılacak bir yanı yok.
Mahkum olmuş hapse girmiş biri var mı?"
Sanki bedel ödemek sadece hapse girmekmiş gibi...
İşte size bedel... İşte size bedel...
İnsanı güvercin ürkekliğine hapsetmenin nasıl bir bedel
olduğunu bilir misiniz siz ey Bakanlar..? Bilir misiniz..?
Siz, hiç mi güvercin izlemezsiniz?
"Ölüm-Kalım" dedikleri
Kolay bir süreç değil yaşadıklarım... Ve ailece
yaşadıklarımız.
Ciddi ciddi, ülkeyi terk edip uzaklaşmayı düşündüğüm anlar dahi oldu.
Özellikle de tehditler yakınlarıma bulaştığında...
O noktada hep çaresiz kaldım.
"Ölüm-Kalım" dedikleri bu olsa gerek. Kendi
irademin direnişçisi olabilirdim ama herhangi bir yakınımın yaşamını tehlike
altına atmaya hakkım yoktu. Kendi kahramanım olabilirdim, ama bırakın yakınımı,
herhangi bir başkasını tehlikeye atarak, yiğitlik yapmak hakkına sahip
olamazdım.
İşte böylesi çaresiz zamanlarımda, ailemi, çocuklarımı
toplayıp, onlara sığındım ve en büyük desteği de onlardan aldım. Bana
güveniyorlardı.
Ben nerede olursam onlar da orada olacaktı.
"Gidelim" dersem geleceklerdi, "Kalalım" dersem
kalacaklardı.
Kalmak ve direnmek.
İyi de, gidersek nereye gidecektik?
Ermenistan'a mı?
Peki, benim gibi haksızlıklara dayanamayan biri oradaki
haksızlıklara ne kadar katlanacaktı? Orada başım daha büyük belalara girmeyecek
miydi?
Avrupa ülkelerine gidip yaşamak ise hiç harcım değildi.
Şunun şurasında üç gün Batı'ya gitsem, dördüncü gün "Artık bitse de
dönsem" diye sıkıntıdan kıvranan ve ülkesini özleyen biriyim, oralarda ne
yapardım?
Rahat bana batardı!
"Kaynayan cehennemler"i bırakıp, "Hazır
cennetler"e kaçmak herşeyden önce benim yapıma uygun değildi.
Biz yaşadığı cehennemi cennete çevirmeye talip
insanlardandık.
Türkiye'de kalıp yaşamak, hem bizim gerçek arzumuz, hem de Türkiye'de demokrasi
mücadelesi veren, bize destek çıkan, binlerce tanıdık tanımadık dostumuza olan
saygımızın gereğiydi.
Kalacaktık ve direnecektik.
Bir gün gitmek mecburiyetinde kalırsak ama... Tıpkı
1915'teki gibi çıkacaktık yola... Atalarımız gibi... Nereye gideceğimizi
bilmeden... Yürüyerek yürüdükleri yollardan... Duyarak çileyi, yaşayarak
ızdırabı...
Öylesi bir serzenişle işte, terk edecektik yurdumuzu. Ve
gidecektik yüreğimizin değil, ama ayaklarımızın götürdüğü yere... Her
neresiyse.
Ürkek ve özgür
Dilerim böylesi bir terk edişi hiç ama hiç yaşamak
mecburiyetinde kalmayız. Yaşamamak için fazlasıyla umudumuz, fazlasıyla da
nedenimiz var zaten.
Şimdi artık Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne başvuruyorum.
Bu dava kaç yıl sürer, bilemem.
Bildiğim ve beni bir miktar rahatlatan gerçek şu ki, hiç
olmazsa dava bitene kadar Türkiye'de yaşamaya devam edeceğim.
Mahkemeden lehime bir karar çıkarsa kuşkusuz çok daha sevineceğim ve bu da
demektir ki artık ülkemi hiç terk etmek zorunda kalmayacağım.
Muhtemelen 2007 benim açımdan daha da zor bir yıl olacak.
Yargılanmalar sürecek, yeniler başlayacak. Kimbilir daha ne gibi haksızlıklarla
karşı karşıya kalacağım?
Ama tüm bunlar olurken şu gerçeği de tek güvencem sayacağım.
Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde
görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz.
Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını
sürdürürler.
Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce.